 Ne yapmalıyım bilmiyorum. Nerden yakalamalıyım hayatı? Hayat treni gözümün önünden geçiyor ve ben binemiyorum. Geriye bakıyorum ordasın. Evet, görüyorum, orda tam arkamdasın. Bakıyorum sana. Sonra birde geçen hayata bakıyorum. Geride bıraktığım, değermiydi hayatımı değiştirmeme diyorum. Oysa ben o hayat treninden senin için inmiştim. Senin için yolumu değiştirmiştim, ellerim ellerinde inmiştim ben o trenden. Yalnızca sana güvenerek!
Gitmek istemiyorum yanından ama hayatıma da yön vermek zorunda olduğumun farkındayım. Seni geride bırakıp, binip gitmeyi, her şeyi terk etmeyi koyuyorum kafama. Tamam diyorum şimdi zamanı! Sevdiklerim karşımda el sallıyorlar bana. 'hadi gel' ' gelsene' sözcükleri çığlık çığlığa kulaklarımda. Gülümsüyorum, bir anlık unutuyorum hatta seni. Atıyorum adımımı ilk basamağa. Geliveriyorsun birden aklıma, dönüyorum umutsuzca arkama, son defa bakmak için, ellerini tutarak indiğim o vagondan sana.
Öyle bir bakıyorsun ki, öyle dokunuyor ki o bakış! Öyle masum görünüyorsun ki! Bir an yaptıkların uçuveriyor aklımdan. Geri alıyorum adımımı gidemem diyorum. Burada yaşayacaklarım bitmemiş, bitmedi diyorum. Hayatıma ve sevdiklerime arkamı dönüyorum. Seni seçiyorum.
Geliyorum yanına! Geliyorum ve o an yok oluyorsun, hayal oluyorsun birden. Şaşkınlık, üzüntü, hayal kırıklığı, o an harmanlanıp tek duygu oluyor bende.
Gözyaşlarım ve ben yapayalnızız işte o an! Korkuyorum, şaşkınım. Hayatın bana bir şans verip, yeniden yolumdan geçmesini diliyorum. Ama bu sefer kararlıyım. Ne o bakışına ne de gülüşüne kanmam artık. Senin için daha fazla hayattan kopamam. Senin için artık kimseye arkamı dönemem yeter!
Bu sefer o adımı attığımda hayat trenine, aklıma gelmeyeceksin. Gelsen bile dönemem yüzümü sana. Karar verdim bedenlerimiz ayrılırken, ümitlerimi de bir köşeye bırakıp öyle bineceğim o trene. Yeni hayatıma, yeni hayallerime, yeni ümitlerime merhaba bundan sonra! Sana ise ümitlerimi ve yanında yalnızca kuru bir elveda bırakıyorum...  |
